A composición máis íntima e visceral de Hugo Torreiro. Trátase dunha homenaxe póstuma dedicada ao seu avó, a quen define como o seu "faro" e "áncora". A través de metáforas mariñeiras, a canción transita pola dor da despedida e o baleiro que deixa a ausencia dun referente vital, buscando forzas na memoria para seguir navegando sen o seu capitán.