Recoller un legado non é conservalo intacto. É escoitalo, atravesalo, deixar que mude contigo e asumir a responsabilidade de facelo pasar cara outro lugar. Esa idea leva anos acompañando o traballo de Davide Salvado, unha das voces máis recoñecibles da música de raíz galega e un artista que entende a tradición como un xeito vivo de estar no mundo.

Despois de Árnica Pura (2011), producido por Eliseo Parra, e de Lobos (2015), un disco que o propio Salvado definiu como un cambio de ciclo na súa carreira, chega agora Permita Deus (2026). Máis dunha década despois do seu anterior traballo en solitario, o músico presenta un álbum íntimo e profundamente persoal, construído arredor das letras de Manuel Cortés e coa complicidade musical de Cibrán Seixo, Antonio Casado, Lucas Delgado ou Aleix Tobías.

Falamos con el sobre as mulleres das que aprendeu a cantar, o rural como espazo de creación, o paso de aprendiz a transmisor, a relación con Portugal, a produción artística deste novo traballo e a necesidade de seguir cantando desde a memoria, a vulnerabilidade e a verdade.

 

 

Hoxe resulta complicado falar da música de raíz en Galicia sen que apareza o teu nome, pero como foi aquel primeiro encontro coa tradición?

Davide Salvado: Eu creo que a tradición non foi tanto un encontro como unha chamada. Eu nacín nun lugar onde as cousas estaban pasando diante dos ollos: as voces das mulleres, as festas, os animais, os traballos da terra, os silencios. A tradición non estaba nun museo, estaba viva. Era unha maneira de relacionarse coa vida. Primeiro aprendín a escoitar antes que a cantar.

 

Moitas persoas chegan á tradición a través da familia, dunha asociación ou dunha escola. No teu caso, que persoas ou momentos foron determinantes para que acabases dedicándolle a túa vida?

Davide Salvado: Houbo persoas concretas, sobre todo mulleres maiores, que gardaban un tesouro sen saber que o gardaban. Xente que non se consideraba artista, pero que tiña unha maneira de dicir, de respirar, de contar. Tamén houbo encontros pola vida, viaxes, músicos, amigos. Creo moito nos encontros. A vida faise coa xente coa que compartes camiño.

 

Mencionas en moitas ocasións ás mulleres coas que aprendiches a cantar. Co paso do tempo, dá a sensación de que o máis importante non foron só as cancións, senón tamén a forma de estar no mundo que había detrás delas. Que aprendiches desas mulleres que segue acompañándote hoxe?

Davide Salvado: Aprendín que unha canción non é só unha melodía. É unha casa. É unha memoria. Aprendín a humildade, a paciencia, a forza das persoas que tiveron vidas moi duras e aínda así cantaban. Cantaban para celebrar, para despedir, para traballar, para curar. Nelas había unha revolución silenciosa.

 

 

Moitas desas mulleres xa non están. Co paso do tempo, mudou a túa relación con ese legado? E nun momento no que xa es unha referencia para moita xente, como se vive ese paso de aprendiz a transmisor?

Davide Salvado: Si. Antes buscaba cancións, agora sinto que busco presenzas. Co tempo entendes que o importante non era só o que cantaban, senón como miraban o mundo. Agora síntome máis responsable. Xa non son só aprendiz: son unha ponte. E unha ponte ten que deixar pasar, non quedar co río.

 

Defendiches en numerosas ocasións o rural como espazo de aprendizaxe e creación, pero tamén lembras que non é ese lugar idealizado que ás veces se proxecta desde fóra. Que cousas cres que seguimos sen entender do rural galego?

Davide Salvado: Que o rural non é unha postal. Non é unha vaca bonita nun prado para facer unha foto. O rural é traballo, contradición, soidade, comunidade, abandono político e tamén moita beleza.

A terra ensínache que todo ten un tempo.

 

 

Ao longo destes anos pasaches por proxectos moi distintos: Ecléctica Ensemble, a banda de Budiño, A Banda das Crechas, Cabaret d’Aquí, teatro, colaboracións con artistas como Cristina Pato, Kepa Junkera ou Yo-Yo Ma. Que fío común une todas esas etapas?

Davide Salvado: A curiosidade e a busca. Nunca me interesou estar nunha caixa. A música tradicional, o teatro, o cabaré, o fado, a música de autor… todo forma parte do mesmo camiño. O importante é que haxa verdade.

 

Desde fóra parece de que todo che sae dunha maneira moi natural, pero detrás hai décadas de escoita, observación e aprendizaxe. Canto hai de intuición e canto de oficio no que fas?

Davide Salvado: A intuición é algo que se constrúe. Parece maxia, pero detrás hai moitas horas de escoita, traballo e equivocarse. O oficio é preparar o corpo e a alma para recoñecer algo cando aparece.

 

 

 

Árnica Pura, publicado en 2011, foi o teu primeiro disco en solitario e ademais contou coa produción de Eliseo Parra, unha figura fundamental na renovación das músicas de raíz da Península. Que supuxo para ti compartir aquel proceso con alguén coma el?

Davide Salvado: Eliseo foi unha escola. Ten esa capacidade de mirar a tradición sen pechala, sen poñela nun altar. Aprendín que a raíz non é unha cadea, é unha árbore.

 

 

 

 

Nunha entrevista para Diariofolk definías Lobos, o teu segundo traballo en 2015, como un cambio de ciclo na túa carreira. Que estaba rematando e que estaba comezando nese momento?

Davide Salvado: Estaba rematando unha etapa de buscar respostas fóra e comezando outra máis interior. Preguntábame menos “que debo facer?” e máis “que necesito dicir?”.

 

 

 

 

Agora, en 2026, máis dunha década despois, presentas Permita Deus. Que che diría o Davide daqueles primeiros discos se puidese escoitar este novo traballo? Que cousas cambiaron durante este tempo no teu xeito de entender a música?

Davide Salvado: Creo que me diría que confiase máis. Que todo o que buscaba xa estaba dentro. Que non facía falta correr tanto.

 

O primeiro que chama a atención é o título. Permita Deus soa ao mesmo tempo a invocación, desexo e expresión popular. Como nace ese título?

Davide Salvado: Nace dunha frase da vida. Desa expresión que usamos para falar do futuro, para pedir permiso, para aceptar que non controlamos todo. Ten humildade e tamén desexo.

 

Tal e como mencionaban en ValminorTV, “as letras de Manuel Cortés sosteñen practicamente todo o universo poético do álbum, atravesado pola memoria, o corpo, a espiritualidade popular ou a vida cotiá”. Como foi o proceso de construír unha obra tan persoal e íntima a partir das palabras doutra persoa?

Davide Salvado: Foi como entrar nunha casa allea e atopar habitacións que tamén eran túas. As súas palabras teñen unha verdade moi fonda. Falan do humano sen adornalo.

 

 

“Non se apuren os señores, que ha de haber ben quen me queira”, cantas en “Dia de Feira”. Hai nesa frase unha reivindicación de liberdade e da propia identidade. É algo que tamén atravesa Permita Deus?

Davide Salvado: Si. Creo que hai moita xente intentando encaixar toda a vida. E ás veces hai que dicir: aquí estou, coa miña historia, coas miñas feridas e coa miña maneira de amar.

 

Máis alá dos estilos ou das influencias, que sentes que necesitabas expresar nestas cancións que non atopara o seu lugar nos teus traballos anteriores?

Davide Salvado: Máis vulnerabilidade. Menos armadura. Permitir que aparezan as dúbidas, a perda, o paso do tempo, o amor e esa espiritualidade ligada á terra.

 

 

Escoitando o álbum semella que todo sucede moi preto, como se as cancións estivesen acontecendo dentro do fogar. Era esa intimidade un dos lugares aos que querías chegar?

Davide Salvado: Si. Gustaríame que quen escoite o disco sinta que está sentado na cociña dunha casa, coa noite entrando pola ventá. A música tamén pode ser un lugar onde descansar.

 

Ademais da música de raíz galega tamén queda clara a túa afinidade coa portuguesa con temas como “Fado pra Samuel”, “Amarelo” ou “Paraíso”. Que lugar ocupa Portugal na túa traxectoria artística?

Davide Salvado: Portugal é unha irmá. Hai unha maneira de sentir moi próxima. O fado, a saudade, esa mestura de beleza e tristeza… sempre me falou moito. E artistas como Caetano Veloso ensináronme que se pode ser profundamente local e ao mesmo tempo universal.

 

 

No disco acompáñante músicos do talle de Cibrán Seixo, Antonio Casado, Lucas Delgado ou Aleix Tobías. Que achegaron eles á personalidade final do disco?

Davide Salvado: Cada persoa deixa unha pegada. Non me interesa que veñan só a executar, senón que traian a súa propia vida. Un disco tamén é unha pequena comunidade.

 

 

Nunha entrevista para Diario de Pontevedra comentabas que este é o primeiro disco no que sentes que estiveches presente en todos os procesos. A experiencia de asumir tamén a produción artística do proxecto, que che permitiu descubrir?

Davide Salvado: Estar máis preto do primeiro latexo da canción. Entender mellor o que quería dicir. Foi responsabilidade, pero tamén liberdade.

 

A presentación de Permita Deus fala dun espectáculo pensado para a escoita e para os sentidos. Como se traslada esa sensación de intimidade da que falabamos antes ao escenario?

Davide Salvado: O escenario para min non é un escaparate, é un encontro. Quero que a xente sinta que non veu só ver un concerto, senón compartir un momento.

 

 

Que atopará alguén que vaia ver a Davide Salvado por primeira vez?

Davide Salvado: Unha persoa intentando ser honesta. Alguén coa mochila chea de aldeas, viaxes, persoas, erros e aprendizaxes. Haberá música, pero tamén memoria.

 

Despois de tantos anos recollendo, aprendendo e compartindo música, sénteste máis músico, máis transmisor ou máis contador de historias?

Davide Salvado: Cada vez preocúpame menos o nome. A música é unha ferramenta para estar no mundo. Ás veces son músico, ás veces contador de historias, ás veces simplemente alguén que escoita.

 

Boa parte do discurso cultural segue mirando cara ás cidades, pero a túa obra nace dunha relación moi fonda co territorio. Segue sendo o rural un lugar fértil desde o que crear?

Davide Salvado: Máis que nunca. O rural ten moito que dicir porque ten moitas preguntas. Non podemos falar de futuro esquecendo quen sostén a vida.

Creo que defender a vida, a igualdade e o común tamén pasa por volver mirar para a terra.

 

 

Que che preocupa da sociedade actual?

Davide Salvado: Que vaiamos demasiado rápido e confundamos progreso con velocidade. Que valoremos máis o que temos que o que somos. Hai unha crise dos coidados.

O mundo cambia tamén na maneira en que tratamos ao que temos diante.

 

Que artista ou grupo galego nos recomendarías? Algún favorito que deberiamos coñecer?

Davide Salvado: Hai moitísima xente facendo cousas fermosas. A escena galega está viva. Hai que escoitar as novas voces.

E mirar cara fóra tamén: Portugal, Brasil, Latinoamérica… As raíces profundas non pechan, dan ás.

 

E se abrísemos a túa conta persoal de Spotify, que escoitariamos? 100% sinceridade, 0% vergoña.

Davide Salvado: Habería de todo. Voces antigas, música de raíz, fados, cousas brasileiras, cancións que me acompañan desde hai anos.

Soaría Caetano Veloso, Amália Rodrigues e moitas voces con ferida e beleza.

Tamén cousas inesperadas, porque a música é como a vida: non ten unha soa dirección.

 

Unha última reflexión?

Davide Salvado: Ao final Permita Deus é unha pregunta máis que unha resposta. É dicir: aquí estamos, fráxiles, imperfectos, intentando querer ben. E mentres haxa unha voz que cante e alguén que escoite, aínda queda esperanza.