Carlos Ordóñez foi un referente na vangarda da electrónica dos noventa. Prolífico e inquieto, explorou distintos territorios electrónicos baixo múltiples identidades: pioneiro do techno primitivo de tinguiduras escuras con Prozack, máis minimal e house en Gauss, experimentando con Silvania en Radio ou abríndose ao electropop de culto con Grado 33.

E logo, o silencio. Un silencio fértil, afastado da escena e dos focos, pero non da creación. En 2021 volvía con Retortoiro (Ferror Records), un EP que anticipaba unha nova etapa e que tiña continuidade un ano despois, e logo dalgúns adiamentos, con Un círculo helado (2022, Ferror Records). En novembro de 2025, chegaba Un instante de naufragio, o seu primeiro longa duración en anos tamén da man de Ferror Records.

A de Carlos Ordóñez é música difícil de clasificar, na que conflúen en singular harmonía diferentes estilos. Música pensada máis como pezas ou paisaxes que como cancións, sometida a un febril proceso de depuración que raia o obsesivo e no que se coida e revisa ata o máis mínimo detalle. E o resultado é brillante. Son estruturas suspendidas no tempo, tensión contida baixo unha calma aparente. Un son que atrapa e envolve.

Con Carlos Ordóñez repasamos a súa longa traxectoria, el momento actual e todo o que está por vir, que promete ser fascinante.

 

Foto: Jiten Dadlani

 

Como lembras o teu primeiro contacto coa música electrónica? Que foi o que che cativou dela para enfocar a túa traxectoria musical cara a ese xénero?

Carlos Ordóñez: Dende neno sentía fascinación polas caixas de ritmos. Supoño que cativado por un certo misterio e poder hipnótico. Un bo día, alá por 1992, merquei en Pontevedra unha KORG analóxica, moi básica, de segunda man, que pasou a ser a peza fundamental nos meus primeiros experimentos sonoros, xunto coa guitarra eléctrica e tres pedais de efectos BOSS.

Pouco despois chegou o primeiro sintetizador, nada menos que un Roland SH101. E as súas secuencias ácidas foron inoculando en min un virus malicioso...

 

Botando a vista atrás aos teus primeiros anos como pioneiro da electrónica en Galicia, poderías contarnos como foi para ti a transición emocional e creativa dos primeiros tempos de Prozack e doutros proxectos como Gauss ou Radio? Como viviches ese salto dunha escena underground emerxente en Vigo a espazos máis amplos da música electrónica?

Carlos Ordóñez: Podo diferenciar claramente dous períodos: antes de 1995 e despois dese ano, que supuxo un marcado punto de inflexión na miña carreira. Os primeiros anos 90 foron de descubrimento, dos primeiros experimentos caseiros con sintetizadores e unidades de ritmo. Tamén das primeiras actuacións en locais públicos na área de Vigo. Naquel tempo, en estraños ou curiosos bares de copas, discotecas anódinas e pequenas salas de concerto de rock estándar, onde para nada entendían ese tipo de música.

No 95, coincidindo coa eclosión da música dance, o feito de quedar finalista do concurso de maquetas Rockdelux deume recoñecemento estatal, e a partir de aí din un salto importante a grandes salas, clubs especializados e grandes festivais. E chegou a miña sinatura con Elefant Records, que tiña en proxecto a creación dunha flamante división electrónica, que sería a máis importante do Estado nese momento.

 

Foto: Jiten Dadlani

 

A escena electrónica dos anos 90 en España era, e segue a ser, un mito para moitos. Como era a túa relación coa vangarda sonora dese período, desde o techno máis escuro con Prozack ata a aproximación ao house e ao disco con Gauss ou Discodé? De que xeito ese contexto cultural influíu na túa identidade como músico?

Carlos Ordóñez: Mitificada? Eu penso que non tanto. A nivel artístico foron anos moi excitantes. Había unha clara intención renovadora, xurdían novos estilos e tendencias a velocidade de vertixe. Mirábase sempre cara diante (comparable aos anos dourados do postpunk).

Polo demais, era unha escena moi pequena e limitada. Só eramos cinco ou seis músicos produtores en todo o Estado (DJs había moitos máis). Pechada nas nosas fronteiras: a internacionalización chegaría máis tarde, na década do 2000, grazas a Internet (pero eu xa non estaba aí).

 

Prozack foi un proxecto capital desa época, e estivo moi ligado a espazos míticos como Vademecwm en Vigo. Que significou para ti tocar e formar parte desa comunidade, e como cres que eses lugares e públicos influíron no teu proceso creativo e na túa concepción do directo?

Carlos Ordóñez: O Clube Vademecwm foi sen dúbida o referente na escena electrónica galega, así como un dos referentes a nivel estatal. Nese pequeno club había unha atmosfera única. Nel presentei todos os meus álbums en directo, e tamén oficiei de DJ con certa regularidade, no seu coqueto chillout chamado Ruralita (en realidade, poñía un disco tras outro, pois nunca me considerei DJ).

Pero máis alá de escenas musicais, e de movidas alternativas, era un dos nosos referentes para a festa e a troula. Eran tempos de maior liberdade, noites máxicas inesquecibles... ademais tiña vinte anos!

Pero tanto como influír no meu proceso creativo, non. En absoluto.

 

 

No teu paso por Grado 33 exploraches un electropop algo afastado do que acostumabas facer. Como foi abordar ese estilo máis orientado á canción? En que medida sentes que aquel período alimentou ou serviu de contrapunto ás túas exploracións electrónicas posteriores?

Carlos Ordóñez: Na miña casa, o mesmo soaba Joey Beltram ou Plastikman, que New Order, Gainsbourg ou Stereolab. Era algo completamente natural en min. Sempre me interesaron e me gustaron os formatos pop. Dende que tiña once ou doce anos e escoitaba grupos como Décima Víctima, por exemplo. Por iso GRADO33 significou para min unha certa volta á infancia e adolescencia. Tamén é certo que nunca o tomei demasiado en serio.

A finais dos 90 o techno comezou a cansarnos a case todos, tras largos anos entregados en corpo e alma. E miramos cara atrás, atopando a frescura noutros conceptos de electrónica. E chegou todo aquilo do electroclash, que nunca chegou a apaixonarme, e que penso que non envelleceu moi ben... GRADO33 podería enmarcarse naquel movemento.

 

 

Ecos de vangarda, ambient, minimalismo... pero tamén de pospunk, shoegaze ou krautrock sobre bases electrónicas escóitanse de maneira máis ou menos explícita na túa música recente. Pero sen utilizar ningunha etiqueta, como describirías ti a túa música? A que soa agora Carlos Ordóñez?

Carlos Ordóñez: Encántame non encaixar en ningunha etiqueta (aínda que isto teña un prezo).

Pódoche revelar como me gustaría soar nestes momentos: como unha gran orquestra sinfónica, con todos os seus compoñentes postos cunha pequena dose de LSD. Magnífico.

 

 

 

Despois de case dúas décadas sen publicar, volves en 2021 co EP Retortoiro (2021). Os temas foron compostos entre 2017 e 2021, así que semella que a volta foi algo máis «planificada» que froito dun arrebato, foi así? Como viviches ese silencio discográfico e que circunstancias marcaron o teu retorno?

Carlos Ordóñez: Gozando da plenitude da vida, do brío e do esplendor dos trinta anos: a idade dourada da vida (teño moita nostalxia dese tempo). Bastante feliz, afastado de escenas musicais e de toda a tolemia dos anos anteriores. Pero compoñendo cancións e máis cancións que fun rexistrando en montóns de maquetas. Moi libremente, sen compromiso ningún. É dicir, unha volta ao meu período maqueteiro de principios dos 90.

 

 

Xeralmente, o regreso tras un longo silencio adoita implicar unha especie de reseteo ou reformulación. Musicalmente, canto dirías que queda do Carlos Ordóñez de Prozack no proxecto actual?

Carlos Ordóñez: Son completamente incapaz de responder a isto.

 

 

Foto: Jiten Dadlani

 

O tema que dá título ao disco é talvez o máis luminoso dun EP no que non faltan momentos de certa escuridade ou tensión como en «Solo símbolos» no que sampleas palabras do demonólogo Antonio Fortea coas que trata de describir que é o diaño. Como se xestou ese tema? Medrou arredor desas palabras agora nun novo contexto ou os samples viñeron despois?

Carlos Ordóñez: Si, a peza foi creada para esas palabras tan suxestivas. Ao principio coloquei esas frases misteriosas sobre unha base de drone distorsionado. Fun engadindo capas e xurdiu esa peza, tan estraña. Moita xente pregúntame de que trata. Gustoume o ton de voz do suxeito que fala e, por suposto, a altura do concepto que está a tratar. Esas palabras, ademais, admiten múltiples interpretacións. Moi interesante. Contén algunha mensaxe máis...

Non considero que haxa escuridade nestas pezas. Máis ben o contrario. A escuridade veu despois.

 

 

 

 

Un ano despois chegaba Un círculo helado (2022) despois de adiamentos que mesmo incluíron unha fugaz aparición en plataformas dixitais. Daquela dicías que foi o EP «que máis che custou terminar» debido á túa obsesión polos detalles. Como afecta á túa relación co propio material traballar dun xeito tan meticuloso e intenso?

Carlos Ordóñez: Sen dúbida, moi negativamente. Sufro moito co proceso. Tanto que chego a detestar o que estou facendo, incluso en ocasións ao extremo de destruílo.

Faise moi complicado atopar ese momento no que podes ver como pechado e finalizado un traballo. E logo pensas: para que tanto esforzo? Paga a pena? É completamente absurdo...

 

 

Desde a accesibilidade melódica da peza homónima, pasando pola experimentación híbrida de «La bailarina napolitana», ata as dimensións máis conceptuais de «Esa materia fragmentaria» e «Perfumes del Oriente»... Neste abano de aproximacións hai algún fío narrativo ou emocional que dea unidade ao EP ou conforman máis ben unha especie de mosaico?

Carlos Ordóñez: Non existe ningún fío narrativo; é un mosaico de ideas e conceptos.

 

Foto: Jiten Dadlani

 

Pecha o EP «Perfumes del Oriente», peza que, segundo mencionas, está influída polo estado de inmersión na poesía de Julio Aumente no que estabas durante o seu proceso de creación. En que medida a literatura, e noutros casos quizais outras artes, inflúen no teu xeito de concibir texturas ou atmosferas específicas na túa música?

Carlos Ordóñez: Son absoluto fan de Luís Antonio de Villena, do Decadentismo, e foi a través da súa obra que descubrín a Julio Aumente. Nese tempo estaba completamente mergullado na súa poesía. Con esta peza quixen evocar a atmosfera de opulencia e sensualidade (exótica, exuberante...) da primeira poesía de Julio Aumente.

Son ávido lector de poesía. Poesía e música son o mesmo. E por suposto, a miña música está moi influída pola literatura que consumo.

 

 

En relación a Retortoiro e Un círculo helado, falabas de «texturas» e «paisaxes» máis que de «cancións». Por que definilos deste xeito?

Carlos Ordóñez: Porque o concepto de canción pertence ao formato pop, supón unha estrutura concreta da que as pezas de Carlos Ordóñez carecen. Por iso falo sempre de «pezas».

 

 

 

Un instante de naufragio (Ferror Records, 2025) é o teu primeiro longa duración en décadas. O título evoca imaxes de colapso, transformación e introspección. Por que ese verso dun poema de Emily Dickinson resoou contigo para nomear o álbum, e de que maneira a metáfora do naufraxio se reflicte na súa música?

Carlos Ordóñez: Andaba na procura dun título para o álbum, cuestión que non resulta nada fácil (levoume meses atopalo). Nese tempo estaba a ler os «Poemas á morte» de Emily Dickinson. Nun dos poemas (no 305), atopei ese verso e resoou con forza na miña alma. Estivo resoando días e días, retorcéndose no meu interior...

Coincidiu no tempo, ademais, co proceso de enfermidade e morte da miña nai. Un dos momentos máis tristes e dramáticos na vida de calquera ser. Tamén considerei outros nomes, como «Programa de demolición» ou «Programa de derribo» (que finalmente deu nome á primeira peza do álbum).

 

 

O longo estrutúrase en dúas metades: unha máis experimental, percusiva, ás veces mesmo ruidista (cara A), e outra máis melódica e intimista (cara B). Cal foi o criterio para construír esta dualidade? Foi unha decisión consciente desde o inicio, xurdiu de maneira orgánica durante o proceso de composición…?

Carlos Ordóñez: Contaba con pezas moi experimentais, case ruidistas e próximas ao industrial, e con outras moito máis melódicas e emocionais, sen dúbida coa carga emocional do momento que estaba a atravesar. E decidín que esas pezas, cun carácter melódico máis estándar, irían no lado B do álbum (inspirado por moitos álbums da década dos 70, con lados B moi especiais).

Todo isto proxectouse así, porque dende o principio tiña en proxecto a fabricación dun formato físico (vinilo). O máster e o deseño chegaron incluso a entrar en fábrica, pero en último momento decidín cancelalo porque non sentín o apoio suficiente por parte de ninguén (agás Fernando Rego).

Foi unha mágoa, porque o deseño de Manuel, coas pinturas de Seara, era espectacular.

 

 

Aínda que afirmas que o disco non parte dun concepto narrativo pechado, si aparece atravesado por ideas como a perda, a dor ou certa forma de liberación. Compoñer, deixar que a música se impregne deses sentimentos, do teu mundo interior, ten para ti algo de catártico?

Carlos Ordóñez: Cústame moito responder a isto. Non sabería que dicir. Quizais non.

 

Comentas que durante o desenvolvemento deste álbum experimentaches contratempos e mesmo momentos de dúbida. De novo o «perfeccionismo patolóxico» como freo, pero non é tamén un motor, algo que impulsa a creación, que enriquece e fai medrar as composicións?

Carlos Ordóñez: Posiblemente. Pero me suxire pensamentos contraditorios.

 

Foto: Jiten Dadlani

 

O disco veu precedido de tres singles con temas na cara B que, como acontecía nos tempos do vinilo, non acabaron recolléndose no disco. No de «Un canto sinusoide» aparece outra versión dese tema pero cun «(boceto 07)» no título. Alén de levarnos a pensar que houbo, polo menos, outros seis «bosquexos» máis e que semella moi «acabado» para chamalo así, por que incluílo nese single?

Carlos Ordóñez: De case todos os temas teño rexistradas varias versións ou diferentes mesturas. Esa versión de «Un canto sinusoide» pareceume moi especial, cun patrón rítmico con ecos dub, que a fai incluso bailable, non moi distante do que fixen en 1998 como RADIO, xunto aos meus amigos Silvania.

O single estaba proxectado para dúas pezas, a titular e «Azul púrpura salpicado de oro», e decidín no último momento engadila porque me pareceu bonita e interesante. A miña intención é publicar todas esas versións alternativas (algunhas son sorprendentes).

 

 

Definiches Un instante de naufragio como un disco que require unha escoita atenta e sen présa. Cada vez hai máis xente que busca mesmo refuxio nunha escoita inmersiva, pero non entra isto en conflito coa actual cultura do fragmento e da atención dividida?

Carlos Ordóñez: Completamente. A miña primeira idea para o álbum era crear unha colección de pezas que non superasen o minuto de duración (acorde a estes feos tempos de inmediatez e superficialidade).

Finalmente optei polo contrario.

 

A colaboración con artistas visuais como Manuel Romero e o pintor Seara é clave na presentación do disco, algo que se pode estender tamén aos videoclips de Juan Lesta. Como ves a relación entre a arte visual e a música no contexto do teu proxecto?

Carlos Ordóñez: Desfruto moito con esta parte do meu traballo. Para min, o concepto visual é tan importante (ou máis, se cabe) que o propio contido musical. Sempre tiven claro, dende o principio, que para o meu proxecto persoal como Carlos Ordóñez quería desenvolver unha interesante e potente parte visual.

E xa deu froitos: aí están xa tres marabillosos videoclips de Juan Lesta dunha calidade excepcional: «Retortoiro», «Estridor 5-7-1», e «Un canto sinusoide». Tres traballos que continúan proxectándose en certames internacionais, máis valorados fóra de España.

 

 

Nestes anos a tecnoloxía asociada á música electrónica ten mudado moito. Como é o teu setup? O dixital foi gañando peso ou o analóxico é a innegociable parte central?

Carlos Ordóñez: Emprego só o dixital para a gravación, edición e produción. Pero, en canto a fontes de son, case cen por cen analóxico. Non me gustan os sons xerados con software, nunca me convenceron. Non sei definir moi ben o que, pero fáltalles algo. E debe ser algo moi substancial, porque non me conmoven o máis mínimo.

 

Despois de décadas de traxectoria e tras consolidar o teu regreso con este LP, cres que Un instante de naufragio funciona como un punto de chegada ou máis ben como un lugar desde o que volver formular preguntas que terán resposta, talvez provisional, en novos traballos?

Carlos Ordóñez: Por suposto, un punto de partida. Xa estou deseñando e proxectando como canalizar todos os meus novos proxectos, que son moitos. Vai haber sorpresas para este mesmo ano.

Podo adiantar algo: este mesmo ano vai saír á luz unha colección de maquetas de pop electrónico do período 2005-2012, baixo o concepto de ADORADOR NOCTURNO.

E tamén novos traballos de Carlos Ordóñez. E aínda pode que algo máis...

 

Foto: Jiten Dadlani

 

Na actualidade, que artista ou grupo galego nos recomendarías? Algún favorito que deberiamos coñecer?

Carlos Ordóñez: Aquí van catro: Rubén Domínguez (Pantis), Marco Maril, Trajedesaliva, Chicharrón.

 

Se abrísemos a túa conta persoal de Spotify, que escoitariamos? 100% Sinceridade, 0% Vergoña

Carlos Ordóñez: Xusto neste momento: The Durutti Column, Mahogany, Jon Hassell, Pantis, The Contortions, Rrose, Sal Solo (cantante de Classix Nouveau), The Associates, Compay Segundo, e unha colección chamada «10 Hours of Continuous Brown Noise» que utilizo de fondo para durmir (especialmente en viaxes).