“No centro do mundo”, Tesouro

Co seu segundo traballo, No centro do mundo (Hanky Panky Records, 2026), Tesouro dá un paso firme cara á consolidación dun imaxinario propio dentro do pop independente. Lonxe da sorpresa que supuxo Aquí comigo (2022), este novo disco preséntase como unha obra máis consciente, na que a banda afina o seu equilibrio entre melodía inmediata e sensibilidade artesanal. Guitarras que alternan entre o cristalino e o eléctrico, teclados que envolven sen impoñerse e unhas voces que priorizan a proximidade emocional configuran un son recoñecible e maduro, potenciado pola produción de Manu G. Sanz nos Orphan Studios de Punta Balea, que dota o conxunto de claridade e profundidade sen lle restar calidez.

O grupo amplía o seu universo incorporando rexistros que dialogan coa súa propia identidade, desde a adaptación de Karmelo Iribarren ata a presenza de Lois Pereiro ou o enigmático “Silencio de Ourense”, reforzando esa idea de comunidade creativa que atravesa o disco. O título, repetido como un mantra, suxire unha forma particular de habitar o mundo: desde as marxes, pero con vocación de plenitude. Editado novamente por Hanky Panky Records e con arte de Mario Feal, No centro do mundo confirma a Tesouro como unha desas propostas que, sen facer ruído, constrúen un refuxio sonoro sólido, pensado para perdurar máis alá da inmediatez.

 

 

 

 

“De Aquí e de Acolá”, Ukestra do Medio

Lonxe de acomodarse en fórmulas coñecidas, Ukestra do Medio encara De Aquí e Acolá (2026), un disco que amplía o seu mapa sonoro sen perder o carácter festivo e orgánico que define a súa proposta. Os adiantos —“Vamos Lá!”, “A Candeloria” ou “O demo no corpo”— viñan xa anunciando esta apertura cara a novas xeografías musicais, incorporando ritmos como a cumbia ou a bossa nova, que conviven coa súa xa recoñecible base de pop, swing, folk e ecos de country. O resultado é un cancioneiro deliberadamente ecléctico, no que a banda compostelá afianza unha identidade flexible, capaz de moverse entre tradicións e contemporaneidade cunha soltura cada vez máis afinada.

No eido temático, De Aquí e Acolá preséntase como a súa obra máis luminosa, atravesada pola celebración da vida cotiá e da natureza, pero tamén por unha melancolía sutil vinculada ao desarraigamento, ás lendas populares e ao desamor, sempre filtrados por unha ollada irónica e esperanzada. O propio título funciona como síntese desa diversidade, reforzada por unha estética visual que converte o disco nun pasaporte simbólico, onde cada canción actúa como un destino distinto. Gravado nos Estudios Potemkin baixo a dirección de Jacobo Iglesias —con achegas puntuais como a de Xurxo Pinheiro—, o álbum confirma a Ukestra do Medio como unha proposta singular dentro do panorama galego, capaz de converter a mestura en linguaxe e a viaxe en forma de canción.

 

 

 

 

“La vida Salvaje”, Oso

La vida salvaxe (2026), de Oso —o novo proxecto de Roberto Espinosa— preséntase como un punto de inflexión na traxectoria dun músico que, tras máis de catro décadas de oficio, decide explorar territorios máis abertos sen perder a súa identidade. Lonxe do hard rock que marcou etapas anteriores, este debut móvese con soltura entre o rock de raíz americana, o soul e o blues, construíndo un son accesible pero cargado de intención, onde a melodía e o pulso orgánico seguen a ser protagonistas. Gravado nos Black Betty Studios de Madrid baixo a dirección de José Nortes e cunha nómina de músicos de alto nivel, o disco respira oficio e naturalidade en cada un dos seus arranxos.

No plano narrativo, La vida salvaxe articúlase como unha reflexión sobre o paso do tempo e as contradicións da vida contemporánea, formulando preguntas incómodas sobre o concepto de civilización e o prezo que pagamos por sostela. Hai nas súas cancións unha ollada nostálxica pero non inmobilista, que conecta distintas etapas vitais desde unha perspectiva madura, consciente dos cambios e do que permanece. Entre válvulas, texturas cálidas e unha narrativa honesta, Oso constrúe un primeiro capítulo que non busca reinventar a linguaxe, senón habitala con autenticidade.

 

 

 

 

“AtlánticA”, MoOoM, Carlo Juranccelli, Fffffff

En AtlánticA (Ferror Records, 2026), o proxecto MoOoM—impulsado pola artista Ciara Cabodevila—articula un discurso sonoro onde tradición e contemporaneidade se funden cunha naturalidade pouco habitual. Cantos tradicionais, misticidade e unha electrónica de amplo espectro conviven nun traballo no que sintetizadores, samples de arquivo e unha produción precisa e compacta sosteñen o pulso simbólico das ferrexas: pandeiretas, castañolas e outras texturas da oralidade galega reaparecen aquí resignificadas.

O conxunto deriva nun disco ****que oscila entre o ritual e o club, entre a memoria e a transformación, ofrecendo unha escoita inmersiva que dialoga tanto coa investigación etnomusicolóxica como cunha sensibilidade contemporánea. AtlánticA preséntase así como unha primeira entrega sólidad e coherente, na que identidade, migración e espiritualidade atopan unha forma propia a través dun son depurado e con vocación de permanencia.

 

 

 

 

“Hipótese”, David Falcón

David Falcón —guitarrista, vocalista e produtor de Cambados— propón con Hipotese (2026) un exercicio de exploración sonora onde a intuición e a técnica conviven en equilibrio. Ao longo de sete cortes, o artista constrúe un universo de electrónica pulida no que a experimentación toma forma a través de creacións espontáneas, combinando modular, sintetizadores e guitarra nun diálogo constante. O resultado é un traballo que se move entre a precisión da produción e a liberdade do proceso, abrindo espazos onde o son se transforma sen perder cohesión, e onde cada peza funciona como unha pequena hipótese en evolución.

 

 

 

 

“Archivo Filomena”, Arantxa Pérez

Archivo Filomena (2026) sitúase nun lugar de exposición consciente, articulando un EP de seis cancións que funcionan como un exercicio de memoria emocional e afirmación artística. Desde un pop suave e envolvente, Arantxa Pérez revisita os seus inicios na produción para construír un relato íntimo no que cada arranxo, cada textura e cada decisión sonora responden a unha necesidade expresiva máis ca estética. A súa voz, delicada e próxima, guía un cancioneiro que se move entre a nostalxia e a claridade emocional, deixando espazo a silencios, escenas cotiás e confesións que nacen do máis persoal pero atopan doado reflexo en quen escoita.

 

 

 

 

“IBERICANA”, Treintañeras Cañeras

Con Ibericana (2026), Treintañeras Cañeras regresan ao formato longo tras Música para el programa de Bertín Osborne (2022), reforzando unha identidade que xa apuntaba maneiras e que aquí se desprega con maior contundencia e claridade. Este segundo LP, composto por nove cortes, mantén a esencia combativa do grupo pero canalízaa cara a un son máis sólido, onde as baterías golpean con intención, os ritmos avanzan sen concesións e todo parece sostido por unha enerxía colectiva que prioriza o directo fronte ao ornamental. Gravado, mesturado e masterizado por Pancho Suárez en Estudio Planta Sónica, o disco atopa nesa crudeza controlada un dos seus principais acertos.

As letras de Ibericana preséntanse como un retrato incómodo da sociedade actual, articulado desde a ironía, a frustración e unha ollada crítica que non busca suavizar o discurso. Producido xunto a Paco Serén e cun imaxinario visual acorde ao seu carácter, o disco reafirma a Treintañeras Cañeras como unha proposta que entende a música non só como expresión, senón tamén como posicionamento.

 

 

 

 

“Romántico Cabrón III: Sálvese quién pueda”, Ben Richards Jr

En Romántico cabrón III: Sálvese quien pueda (2026), Ben Richards Jr —figura anónima desde Ourense— asina unha entrega musical anual que volve afondar na súa mirada máis incómoda e descarnada. Ao longo de quince temas, o artista constrúe un discurso atravesado pola rabia e o rancor, no que a crítica social e as relacións en decadencia ocupan o centro do relato. Cun rap contundente e letras que disparan a queimarroupa contra as inxustizas, as traizóns e o desgaste vital, o disco preséntase como un axuste de contas sen concesións, fiel a unha identidade que entende a música como canle directa de expresión e confrontación.

 

 

 

 

“Live in Béjar”, Acid Roots

A carta de presentación de Acid Roots chega en cru e sen rodeos. Live in Béjar (2026), o seu primeiro EP, recolle cinco temas en formato Live Sessions que funcionan como unha mostra directa do seu son en vivo. A banda compostelá, situada entre o indie rock, o soul e o blues, constrúe un universo sonoro compacto e orgánico, no que as letras en inglés, os solos de guitarra e unha interpretación chea de matices fan que cada tema medre con intensidade ata estalar no momento xusto.

Este traballo serve así como unha primeira fotografía do proxecto e como antesala do seu seguinte lanzamento, que chegará moi pronto tamén en formato de estudo. Un inicio que deixa claro que o de Acid Roots pasa por capturar a enerxía do directo e levala, sen perder forza, a cada unha das súas cancións.

 

 

 

 

“Menos mal”, Montedapena

Montedapena continúa afinando un discurso propio no que a retranca xeracional e a enerxía do pop funcionan como eixos vertebradores. Menos mal (Ernie Records, 2026), composto por cinco cortes e enriquecido coas colaboracións de Platerías, Ash Diz e Jagoba, nace entre os estudios Ozen Estudios e Planta Sónica, sumando matices de produción a unha proposta que se move con soltura entre o punk-pop máis urxente e o pop alternativo de vocación inmediata. Neste novo capítulo, Héctor Rodríguez articula unha narrativa que observa —con distancia crítica e certo sorriso ladeado— as inercias da vida adulta, convertendo erros, renuncias e desvíos vitais nun relato compartido que, máis que pecharse en conclusións, ábrese a ser cantado, bailado e reinterpretado en colectivo.

 

 

 

 

“Segredo”, Guilherme Zapata

Guilherme Zapata debuta en solitario con Segredo (2026), un disco que debuxa un mapa emocional no que a memoria e a paisaxe se entrelazan cunha naturalidade case orgánica. O músico vigués, tras a súa etapa en Bifannah, constrúe aquí un álbum de lembranzas que bebe da morriña e dunha nostalxia luminosa vencellada á Ría de Vigo, presente como eco constante ao longo das cancións. Producido entre Galicia e Madrid, o disco móvese con soltura baixo o paraugas do groove, combinando neo-soul, pop elegante e pulsións tropicalistas nunha proposta que fuxe de etiquetas pechadas. Con letras íntimas, maioritariamente en galego, e unha arquitectura sonora rica en matices —reforzada por colaboracións que amplían o seu espectro—, Zapata asina un traballo que converte o persoal en universal, despregando unha identidade propia que atopa na calma, no ritmo e na evocación a súa principal forza expresiva.

 

 

 

 

“Cantares Del Polvo Y La Tierra”, Néstor Pardo 

En Cantares de polvo y la tierra (WIC Records, 2026), Néstor Pardo reduce a súa música ao imprescindible para dar forma a un cancioneiro íntimo que atopa na sinxeleza a súa maior virtude. Gravado na casa, cun micrófono e un magnetófono, o disco —once pezas acústicas nadas e rexistradas case ao mesmo tempo— propón unha escoita repousada, allea ao ruído, onde cada canción funciona como un pequeno documento emocional. Entre a tradición e unha sensibilidade contemporánea próxima ao folk lo-fi, Pardo articula un son cru e minimalista que se apoia na imperfección, o aire e a textura, deixando espazo ao silencio e á emoción directa. Só voz e guitarra, sen artificios, nun exercicio de honestidade que converte o doméstico en refuxio e a canción nun lugar ao que volver.

 

 

 

 

“La senda del corazón”, Tutti

TUTTI —alter ego do músico fozán Jesús Rodríguez— propón un refuxio sonoro no que a calma e a emoción se entrelazan cunha sensibilidade pouco habitual. Partindo dunha linguaxe baseada na fusión, La senda del corazón (2026), transita con naturalidade entre o jazz, o soul, o funk ou a música clásica, construíndo unha paisaxe íntima e envolvente que convida á escoita pausada. Esta creación funciona como porta de entrada a un universo creativo: pezas delicadas, pulsións serenas, que transmiten paz e certa idea de esperanza necesaria nos tempos actuais. Cun enfoque ecléctico e aberto, La senda del corazón reafirma a traxectoria dun creador versátil, centrado na composición e na procura dun discurso propio, onde a emoción se impón sen artificios.

 

 

 

“Hope”, Lucía Martínez & The Fearless

Lucía Martínez & The Fearless afondan nun territorio sonoro onde a liberdade creativa se converte en eixo central e discurso propio co seu segundo traballo discográfico, Hope (2026). Liderado pola baterista e compositora galega, o proxecto preséntase como unha proposta intensa e aberta, na que ritmo, improvisación e forma dialogan sen restricións, explorando novas linguaxes do jazz contemporáneo europeo. Hai en Hope unha aposta decidida pola enerxía colectiva e polo risco creativo, cunha música directa e sen concesións que se constrúe dende unha identidade sonora propia e recoñecible. A través dunha instrumentación rica e versátil, o disco desprégase como un espazo de tensión e beleza, confirmando a solidez artística dunha formación que atopa na exploración constante o seu principal motor expresivo.

 

 

 

 

“Mundo Nuevo”, Dani Costas

Mundo Nuevo (2026) supón un xiro na traxectoria de Dani Costas. O seu terceiro traballo de longa duración —tras Todo o nada (2016) e Pequeno infinito (2018)— preséntase como un exercicio de transición consciente, onde a nostalxia e o paso do tempo conviven coa necesidade urxente de comezar de novo. Ao longo dos seus oito temas, Costas articula un discurso emocional que mira cara atrás sen quedarse, abrazando a ruptura do coñecido como motor creativo.

Musicalmente, o álbum sostense sobre ritmos contundentes e unha enerxía directa que reforza ese ímpeto de transformación. Mundo Nuevo marca así un punto de inflexión que confirma a madurez de Dani Costas e proxecta unha etapa pensada para crecer no directo, alí onde as cancións rematan de tomar forma.

 

 

 

 

“Rapants Club”, The Rapants

Con Rapants Club, os rapantes inauguran unha nova etapa artística na que a banda de Muros decide baixar unha marcha para explorar territorios máis pausados e íntimos sen renunciar á súa identidade. Gravado nos estudios Boa Vista (Madrid) e en La Mina (Granada)—onde tamén tomou forma o seu anterior La Máquina del Buen Rollo (2024)— e producido por Anxo Ferreira, Raúl Pérez e Miguel León, o disco presenta un son compacto e puído que abre a porta a unha faceta máis experimental, na que conviven pulsos disco, texturas electrónicas e ecos latinos. Ao longo dos doce cortes, coas voces de Xanma e Samuel repartindo protagonismo, o álbum bascula entre letras luminosas como “Tranquila” e outras tinguidas de certa nostalxia amorosa, caso de “Todo era veneno”, mantendo sempre ese vínculo coas raíces muradanas que definen ao grupo. Coas colaboracións de Joe Crepúsculo —estreándose en galego en “Non sei como”—, Antía Caamaño e Sara Faro, Rapants Club funciona tamén como unha homenaxe á conexión creada co seu público nestes primeiros anos: un disco que mira á nostalxia e ao sentimento compartido mentres confirma que os “jallos do mar” son capaces de expandir o seu son sen perder a súa esencia canalla e bailable. 

 

 

 

🎧 Sigue a nosa lista de Singles en Spotify para estar ao día das novidades discográficas dos artistas e grupos de galiciantunes.com!

 

 

🎧 E se es dos maximalistas que o queren todo, tamén podes seguir a de Álbums cos discos completos!