O Paraíso non está no máis alá; está na pista, no suor e na noite que non queres que remate. E para chegar a el, Kid Mount percorreu un camiño tan singular como o son que constrúe. Dende as aldeas do concello de Sarreaus ao club, dende o tamboril á tarima: criado entre o monte que separa as aldeas dos seus avós e formado nas agrupacións de gaitas e percusión da comarca do Limia, este rapaz de Xinzo chegou á música urbana galega en 2021 coa fame de quen leva toda a vida preparándose sen sabelo.

Dous álbumes, un EP en colaboración con 9Louro e un Perreo Paradiso (A Grileira, 2026) que chega para pechar o círculo e abrilo de novo: o seu universo mestúra o reguetón e o dembow dos 2000 cunha estética visual tan traballada como a música que a sostén, todo filtrado polo galego que sempre falou e no que sempre viviu. O resultado non é só un proxecto que soa a festa; é a demostración de que dende aquí, e no noso idioma, tamén se pode facer música de club que non lle pide nada prestado a ninguén.

 

Foto: Lorenzo Negueruela 

 

“Kid Mount”, “neno do monte”, “o <3”… moitos alcumes, un só rapaz de Xinzo de Limia facendo música e sacudindo a escena a base de ritmo e personalidade. Cal é a orixe destes nomes? E por que quedar finalmente con Kid Mount?

“Kid Mount” naceu simplemente como a tradución ao inglés de “neno do monte”, que é como me sinto. Fai referencia directa ás miñas orixes e a terme criado entre as aldeas de meus avós paternos e maternos e ao monte que as separa, no concello de Sarreaus. Ó final, pretendía levar no nome todo o que significou para min dende pequeno e forma parte das miñas raíces.

Por outro lado, “o neno do <3” ten un significado moito máis simbólico e creativo. Sempre sentín que todo o meu proceso creativo e a miña forma de escribir nacen dende o corazón, por iso ese símbolo estivo presente en todos os meus traballos, xa sexa nas letras, títulos ou portadas.

Ao final quédome con Kid Mount como nome artístico principal porque engloba todo, pero os tres conceptos conviven en min porque definen perfectamente quen son: o rapaz da aldea que fai música co corazón na man.

 

Medraches na capital da comarca do Limia e durante a túa nenez formaches parte de agrupacións de música tradicional. Moita da túa audiencia quizais xamais imaxinaría esa faceta túa. Cres que esta etapa deixou pegada dalgún xeito no artista que es hoxe en día?

Si, obviamente todo suma. Aínda formo parte de Lirolaio, un quinteto de gaitas e percusión. Seguramente a xente que me coñece como Kid Mount quedaría moi sorprendida se aparezo tocando na alborada da súa aldea, pero pode pasar; ó final, acaban dándose situacións curiosas nas que estou pola tarde tocando o tamboril e á noite dando un concerto de música urbana. Aínda que poida parecer que o estilo de música non ten nada que ver co que fago agora, a miña formación en percusión foi fundamental para achegarme á música en xeral. Levo dende que teño memoria metido na música, e iso axudoume a construír a miña personalidade e a aprender de forma continua, máis alá dos xéneros.

A música tradicional, ademais do que pode aportar a nivel musical, tamén me ensinou o que era estar nos escenarios e sobre todo, deume moitas boas amizades que manteño a día de hoxe.

 

Foto: Lorenzo Negueruela 

 

Máis aló das agrupacións tradicionais, como era a túa relación coa música antes de comezar a publicar os teus temas aló polo 2021? E que foi o que che fixo sentir que o proxecto estaba suficientemente maduro para dalo a coñecer?

A miña relación coa música sempre foi moi intensa. Ó final márcante as túas influencias máis directas, que no meu caso podía ser meu irmán ou os amigos algo máis vellos da aldea. Así fun entrando no urbano, empecei a rapear con 15 anos no meu cuarto ou no parque cos colegas, experimentando con barras e ritmos simplemente porque precisaba expresarme. Era unha canle para soltar o que levaba dentro.

O clic para dar a coñecer o proxecto veu cando sentín que o que estaba escribindo realmente me gustaba e sentín que podía conectar coa xente, porque así mo dicían as personas ás que lle ensinaba os primeiros temas. Sentín que as cancións empezaban a ter unha identidade propia, vin que había algo real que contar e decidín que era o momento de compartilo sen medos.

 

Na túa música e na túa estética son moi evidentes os ecos dos 2000: La Mafia del Amor, Daddy Yankee, Tito “El Bambino”, Sergio Vargas… Pero máis alá dos referentes obvios, hai algunha influencia que sorprenda á xente cando a mencionas, algo que non esperarían de ti?

Creo que a xente agarda que só escoite reggaetón antigo ou trap underground, pero a miña cabeza funciona captando ideas de moitos sitios distintos. Podo pasar de escoitar a Yung Beef a poñer os Chunguitos ou música tradicional galega noutra playlist. Todo o que teña alma e transmita unha vibra real atrápame, veña de onde veña o xénero.

 

 

 

O teu primeiro álbum, Ben Mal (Aaldea Music, 2023), presentábate como un artista próximo ao rap e ao club, con letras cheas de carraxe e ambicións de “rockstar”. Que sentes hoxe en día ao escoitar esas cancións?

Sinto moito orgullo e moito respecto por ese Kid Mount de 2023. Ao escoitar Ben Mal hoxe en día vexo a radiografía dun momento concreto da miña vida, que ó final non era máis ca un rapaz de 18 anos que acababa de saír da casa por primeira vez con fame de comelo todo.

Evidentemente, a nivel técnico e de produción houbo unha mellora incrible acompañada de máis recursos e inversión no proxecto, pero a esencia e a honestidade desas cancións seguen aí. Foi o disco que puxo os cimentos de todo o que veu despois.

 

 

 

 

En 2025 lanzabas o teu segundo álbum, NeoAmor, no que experimentabas con novas temáticas, sons e texturas, e no que mesturabas propostas máis íntimas como “Meu Amor” con outras máis movidas como “Como un Can”, todas unidas polo fío do amor. Que deixou en ti Neo Amor que non tiñas antes como artista?

NeoAmor deume sobre todo madurez e versatilidade. Permitiume demostrarme a min mesmo e á xente que me escoita que non son un artista lineal, que escribo sen medo a abrir o corazón e que estou disposto a experimentar con texturas máis complexas sen pensar nas fórmulas senón facendo o que sinto como real.

Ese álbum ensinoume a xestionar os contrastes: podes poñer á xente a bailar na discoteca cun tema movido e, ao segundo seguinte, tocala por dentro cunha canción máis sentimental. Cantarlle ás distintas formas de amar sempre abre un abanico enorme de opcións. Todo iso encheu un saco de recursos e confianza para cruzar liñas no creativo e chegar a onde estou hoxe.

 

 

 

 

O EP Amor e outras Drogas, foi a túa primeira colaboración con 9Louro. Nótase que facedes bo tándem, como foi o proceso de traballar con el?

Traballar con 9Louro foi unha facilidade tremenda porque nos entendemos moi ben. Puxémonos en contacto unicamente coa intención de facer música, e desa química gravando o EP no que era o meu piso de estudante naceu unha amizade que se viu representada na música, e que a día de hoxe sigue medrando.

O proceso de Amor e outras Drogas foi moi de deixarse levar, compartir ideas, probar sons e ver cara a onde nos levaba a inercia de cada tema. Cando traballas con alguén que comparte a túa mesma visión da música e que é tan bo saca o mellor de ti, creo que nos retroalimentamos e que o resultado se nota nas cancións.

 

 

 

 

Dende que comezaches a lanzar os teus temas levas un ritmo bastante constante, e con todo ese material acumulado, chama a atención que Perreo Paradiso (A Grileira, 2026) sexa un EP de dez minutos en lugar dun LP máis extenso. Por que decidiches apostar por este formato máis curto?

Foi unha decisión puramente artística. Quería que Perreo Paradiso fose un proxecto compacto, moi directo e sen recheos. Nestes dez minutos o universo do EP queda perfectamente definido, non sobra nin falta nada; non tiña sentido alargalo por facelo máis extenso se a mensaxe e a enerxía xa estaban aí.

Hoxe en día a música consómese moi rápido, e preferín apostar por un salto calidade brutal e concentrado, que te deixe con ganas de darlle ao play outra vez en canto remate, antes que diluír a potencia do concepto nun disco longo. Como dicía antes, con ese Paraíso xa definido, xa haberá tempo para seguir explorándoo.

 

Foto: Lorenzo Negueruela 

 

Escolleches “NososDous” como adianto de Perreo Paradiso. Que ten ese tema que o converte na mellor carta de presentación do disco? Que querías que a xente sentise antes de escoitar o resto?

Creo que ‘NososDous’ capta xenial a nivel vocal e instrumental esa esencia do reguetón antigo que impregna todo o EP, por iso era unha carta de presentación perfecta e un spoiler directo do que se ía atopar a xente no “Paraíso”: esa mestura de nostalxia dos dous mil, sensualidade e ritmo de pista.

Buscaba que a xente sentise ese aroma a clásico instantáneo dende a primeira escoita, que se preparasen para viaxar a un espazo onde se perrea con actitude e en galego.

 

 

 

En “Esta Vida Pide Outra” sitúas a acción no Chiringo da Rateira, nunha praia de Muros. Un escenario moi concreto para un tema que soa a verán. Que relación tes con esa vila?

A verdade, a resposta curta é que estou namorado de Muros e arredores. É unha zona incrible con xente mellor aínda que sempre me tratou xenial. En concreto o Chiringo da Rateira supuxo unha maxia especial para min, onde desfrutei moito o ano pasado.

Cando compoño é inevitable ás veces non facelo dende as miñas vivencias reais, e apetecíame moito meter unha referencia tan explícita a un sitio que para min representa precisamente iso: desconexión, verán, estar cos teus, gozar do presente e fuxir das normas. É un pedazo do meu Paraíso real levado á canción.

 

 

Neste EP volves traballar na produción man a man con Yuly, algo que xa é habitual. Como funciona esta colaboración? Canto hai de Yuly no resultado final de Perreo Paradiso?

En Perreo Paradiso hai moitísimo de Yuly, reparto con el o cincuenta por cento do proxecto sen dúbida. A nosa forma de traballar é moi estreita; el non é un produtor ao que eu lle pida unha base e xa está, senón que construímos o son man a man. El é simplemente un fóra de serie e se o EP ten ese son tan recoñecible é mérito seu.

Buscamos xuntos os timbres, os detalles de reguetón antigo, os efectos... Yuly sabe ler perfectamente o que teño na cabeza e darlle unha forma impecable e profesional. Facer este salto de calidade no proxecto foi máis sinxelo con el ao lado e foi clave para que o EP soe xusto como imaxinamos que sonaría.

 

Foto: Mario Moure

 

No videoclip dos temas “Intro ó Paraíso” e “Sudor e Bellakeo” chama a atención a elección da localización elixida, a igrexa da Universidade de Santiago de Compostela, un espazo con gran presenza na proposta visual. Como xurdiu esa idea e que buscabades transmitir con ela?

A idea xurdiu buscando romper os esquemas tradicionais e xogar co propio concepto do “Paraíso”. Como digo sempre, interésame resignificar o termo e idear un espazo onde non só entren os puros, senón un refuxio aberto para xustos e pecadores.

Meter unha estética urbana, de neóns, de suor e de reguetón no medio dun espazo sacro e histórico como unha igrexa xa desacralizada xera un contraste visual e conceptual brutal. Buscabamos transmitir precisamente iso: a comuñón entre o profano e o espiritual, e como a música de baile tamén pode ser un espazo de revelación, de conexión profunda e de liberdade absoluta.

Ademais, xa sabíamos que a presentación do EP iba ser no mesmo sitio onde pretendíamos gravar o videoclip. Era a forma perfecta de pechar o círculo e seguir alimentando o concepto artístico ao redor do proxecto; creo que efectivamente así foi.

 

 

Móveste con soltura entre o funk, o reguetón, o dembow e o electrolatino, e parece que te sentes cómodo en todos eles. Pero cando estás compoñendo, hai algún deses universos no que sintas que todo flúe con máis facilidade, onde sentes que es máis ti?

O meu punto de partida preferido sempre será ese ritmo que te activa e te envolve. Se teño que elixir o terreo onde as barras e as melodías me saen case sen pensar, ese é o reguetón con tinguiduras antigas. É un ritmo que levo moi dentro e que me conecta directamente coa actitude de festa e co movemento.

De todos xeitos, non sinto que sexa menos eu cando fago funk ou electrolatino; ao final, Kid Mount é a forma en que filtro todo iso que quero expresar a través da música e o xénero é o de menos.

 

As letras de Perreo Paradiso teñen un fío condutor moi claro: unha filosofía hedonista, de goce e de presente. Por que centralas nesa temática?

Penso que a vida é unha, que pasa voando e que ao final estamos aquí “dous días” e ninguén sabe canto vai durar isto realmente. Hoxe estás aquí e mañá quen sabe, así que hai que aproveitar, sentir e vivir todo coa máxima intensidade. Parece un tópico, pero é así.

Perreo Paradiso quere ser ese recordatorio e ese refuxio: un lugar de liberdade sen xuízos nin etiquetas onde o único que importa é o presente, o desexo e o goce colectivo a través da música.

 

Foto: Lorenzo Negueruela

 

Nótase que no que cantas hai moita paixón, moito desexo, moita intensidade emocional e ganas de espremer cada experiencia ao máximo. Pero canto hai de vivencia real e canto de ficción?

É unha mestura de as dúas cousas a partes iguais. Creo que o equilibrio perfecto do EP móvese entre o imaxinado e o vivido.

Por unha banda está ese “Paraíso” máis idílico e case ficticio, onde me centro en transmitir puras sensacións: a enerxía da noite, o desexo ou a fantasía. Ó mesmo tempo, todo iso fusiónase coa miña realidade, con historias que si pasaron e vivencias propias que se van filtrando nas letras de forma directa. As emocións son reais, aínda que ás veces as vista de película.

 

Foto: Mario Moure

 

O teu estilismo ten unha presenza moi forte, tanto nas portadas, como nos videoclips e nos directos. Parece que a imaxe forma parte da proposta artística tanto como a música en si. Como construíches ese universo visual e que importancia ten para ti?

Para min a imaxe é fundamental; non podo separar a música da estética porque todo forma parte do mesmo universo conceptual. Tiña moi claro dende o principio que a liña visual de Perreo Paradiso tiña que acompañar perfectamente ao son dos 2000, e coa axuda do equipo creativo creo que se conseguiu.

Inspirámonos moito na estética desa época dourada do xénero urbano urbano, con artistas como Ñengo Flow ou Chencho Corleone. Esa actitude vese reflectida nos videoclips, na gama cromática granate e morada das portadas e tamén na forma en que visto ou me movo no escenario. Axuda a que o proxecto se sinta completamente auténtico, redondo e coherente.

 

Ademais dos xa citados 9Louro e Yuly, é habitual verte colaborar con artistas como C Mirazo ou xmaseda65 e parece que hai un sentido de comunidade nesa escena. Como xorden e se xestionan esas colaboracións?

Xorden de forma totalmente orgánica porque, máis alá da música, somos un grupo de amigos que compartimos o mesmo día a día. Non hai estratexias nin acordos forzados.

Vémonos, ensinámonos uns aos outros o que estamos facendo, un tira unha barra, o outro aporta unha idea... e o tema sae só. Esa enerxía colaborativa, sen envexas nin egos e coas mesmas ganas de facer medrar o movemento urbano galego, é o que realmente está impulsando a escena cara adiante.

 

Foto: Mario Moure

 

Se seguimos falando de unir forzas con outros artistas, hai algún con quen che gustaría colaborar e que aínda non tivestes a oportunidade de facelo?

A nivel nacional hai moitísima xente que admiro e coa que me encantaría encerrarme no estudio, xente que marcou a tendencia de cara a onde vai o urbano e que son os artistas que máis escoito no meu día a día. A día de hoxe podo dicir que compartín espazo e mesmo escenario con algúns deles, algo absolutamente impensable para o neno que empezou a facer música.

Pensar en ter unha canción en colaboración con xente coma Mda, Dirty Suc ou, Sticky M.A., calquera deles sería un soño.

 

O teu último sinxelo tras a publicación do teu EP, “Ben lindo”, con 9Collazo9 e Chris Indian, está a ter vida propia en TikTok. Cando estabades facendo o tema, pensabades nese potencial viral ou iso foi algo vos sorprendeu?

A verdade é que sempre sorprenden estas cousas, máis que nada porque non hai unha fórmula e ás veces non se entende o que funciona e o que non en plataformas como TikTok, pero hoxe en día sería mentir dicir que non se teñen en conta porque definen enormemente como se consome a música. Dito iso, obviamente nunca é o motor nin o obxectivo principal cando se escribe ou grava un tema.

Non buscamos facer partes para que sexan virais. Ó final, céntraste en tentar facer un bo tema, cunha enerxía potente e que funcione de principio a fin. Se despois a xente conecta de forma natural con el nas redes e o adopta para os seus vídeos, benvido sexa e nós encantados, pero a música vai sempre por diante.

 

 

A escena urbana galega está nun momento de efervescencia real: proxectos novos, moita calidade e unha velocidade que non ten precedentes. Na túa opinión, que está a pasar? Por que agora e por que aquí?

Está pasando, na miña opinión, porque creo que estamos sendo capaces de deixar de lado os complexos propios. Galicia sempre tivo un talento musical incrible, realmente en todos os xéneros, pero quizais faltaba apostar máis polo urbano en galego xa non só pola parte dos artistas senón pola dos organizadores. Hai xente que leva moitos anos bregando e tivo que enfrontarse a unha situación moito menos favorable; sinto que a día de hoxe temos a sorte de recoller tanto os nosos propios froitos coma parte dos que eles sementaron.

Hoxe ninguén pode negar que o movemento urbano en galego está en auxe, enche prazas e funciona como normalizador do idioma.

Naceu e sigue medrando unha xeración de creadores, produtores e artistas que estamos intentando facer as cousas con moita profesionalidade, traballando duro e apoiándonos os uns aos outros. Hai fame de demostrar que dende aquí se pode facer música de club, de rúa e de calidade que non ten nada que envexar á que se fai fóra. É o noso momento.

 

Nesa mesma liña, o galego está a demostrar que encaixa en calquera estilo, cunha eclosión de caras novas e xéneros que historicamente non se formulaban dende a nosa lingua. A que crees ti que se debe ese cambio na relación entre a música, o galego e as novas xeracións?

Unha vez máis, creo que responde á perda de certo autodio que nos pretenderon impoñer; estamos conseguindo cantar sen máis pretextos ca facelo dende a nosa realidade, no noso idioma, en calquera xénero. Porque iso é o natural. Eu medrei falando galego en Xinzo de Limia, é o idioma no que vivo, no que saio de festa e no que me expreso cos meus. Por que ía cantar noutra lingua se esta é a miña verdade?

As xeracións máis novas ven esa naturalidade e conéctanse de inmediato. Xa non se ve o galego como algo pechado ou puramente tradicional, senón como unha lingua viva, rítmica e tan perfecta coma outra calquera para o reguetón, para o indie ou o que faga falta. Creo que lle dá unha autenticidade á música que o público valora moitísimo.

 

 

Foto: Mario Moure

 

Levas xa un longo percorrido enriba dos escenarios e apunta a que o verán vai ser intenso. Cal foi ata agora o concerto que máis che marcou, e por que? E se podes soñar sen límites, cal é o bolo que aínda non tiveches pero que xa tes na cabeza?

O concerto que máis me marcou sen dúbida foi o de presentación de Perreo Paradiso en Santiago de Compostela. Ver a sala totalmente a rebentar e ao público cantando a pleno pulmón as letras de cancións que levaban apenas unha semana na rúa foi algo moi impactante e emocionante, unha tolemia que aínda me pon os pelos de punta.

Se teño que soñar sen límites co bolo do futuro... supoño que calquera artista galego soña con triunfar na casa, pero tamén fóra. Poder cantar máis alá das fronteiras de Galicia e sentir esa conexión co público igual que eu a sinto con grupos que cantan en inglés en grandes escenarios e festivais do panorama nacional ou internacional sería incrible.

 

Como describirías os teus directos a alguén que non tivo a oportunidade de escoitarte ao vivo?

Describiríaos como unha inxección de enerxía, suor e desinhibición. Non vou alí arriba a poñer unha pose nin a cantar por cumprir; vou a xerar unha comuñón co público porque eu son o primeiro que está desfrutando, a bailar con eles e a facer que a sala se converta nese “Paraíso” de liberdade do que falan os meus temas. É un show moi dinámico, moi intenso dende o primeiro momento que empeza a sonar o violín e o discurso de benvida. Está pensado para que a xente saia de alí cansa de saltar pero cun sorriso na cara. Igual que o EP remata dicindo que “Esta vida pide outra”, o show está pensado para que cada persoa do público saia pensando no próximo concerto.

 

Foto: Mario Moure

 

Mirando cara adiante, en que pensa o ʻneno do <3ʼ se mira cara o seu futuro como artista?

Pois en seguir crecendo, dar pasos firmes e consolidar o camiño que se está abrindo na música urbana en galego. Teño claro a escena actual ten moito máis que aportar e polo que a min respecta xa estou a traballar en música nova.

Ó final, o obxectivo é traballar ao máximo para que o rapaz de 15 anos que empezou a rapear no seu cuarto estea orgulloso de ver que estamos cumprindo un soño.

 

Na actualidade, que artista ou grupo galego nos recomendarías? Algún favorito que deberiamos coñecer?

Son moi repetitivo e sempre respondo o mesmo, pero recomendaría a calquera dos meus amigos cos que adoito colaborar, porque vexo o talento e o traballo que hai detrás cada día.

Se teño que dicir nomes, que a xente lle vote un ollo ao que fan Xián Pais ou xmaseda65, que foron os últimos en sacar traballos. Hai moito movemento e moita calidade aí fóra que merece ser escoitada.

 

Se abrísemos a túa conta persoal de Spotify, que escoitariamos? 100% Sinceridade, 0% Vergoña.

Para responder o que fixen foi xustamente abrir o Spotify, e levei unha grata sorpresa ao ver que na páxina de inicio aparecen sempre traballos da xente que me rodea e está traballando duro.

Se me vou ós artistas máis escoitados o último ano no máis alto aparecen os xa mencionados Yung Beef e Dirty Suc. Tamén hai sitio no top 10 para The Rapants, Ortiga ou La Zowi. Ó final depende moito da época na que me atope tamén, non é a mesma a música que escoito no verán que no entroido e, aínda que escoito xéneros variados, ó final o maoritario é urbano.