O blues e o soul naceron moi lonxe de Galicia, pero hai músicas que acaban atopando novos lugares desde os que seguir contando historias. Allo Negro é unha desas propostas. Formada por Isa Pérez (voz), Javier Prado e Ernesto de Gregorio (guitarras), Jorge Arenaz (baixo), Ramón Neira (batería), Glen Gibb (saxo tenor e barítono), Arturo Caramés (saxo alto) e Pablo Romero (trompeta), a banda pontevedresa leva o blues e o soul ao galego sen renunciar á tradición do xénero nin á súa propia identidade.

Despois de publicar ao longo de 2025 os seus primeiros sinxelos, en febreiro de 2026 chegou o seu primeiro álbum, Allo Negro. Gravado en directo nos Bungalow Studios baixo a produción de Martín Esturao e editado de maneira independente, o disco confirma unha proposta que mira aos clásicos sen deixar de falar desde o presente.

Falamos con eles sobre lingua, creación colectiva, directo, blues en galego e o momento que vive a música feita no país.

 

Foto: Carol Gómez 

 

A banda nace cando os compoñentes de Mulberry Blues deciden comezar a compoñer temas propios en galego. Que sentistes que vos estaba pedindo aquel proxecto que xa non atopabades interpretando clásicos do blues en inglés?

ISA: O xeito de fluír levaba inevitablemente a crear algo noso. A conexión entre os membros foi instantánea, a engranaxe era a perfecta para que a máquina funcionase, era unha mágoa quedarnos nun grupo de versións nunha lingua que non é a «nosa» («nosa» por Glen, galego de adopción).

RAMÓN: Ao virar cara a adaptacións e composicións propias, o natural era que seguiran o mesmo camiño e pasaran a un idioma propio.

JAVI: Tanto Jorge coma min viñamos de compartir un proxecto de blues en galego (O Cadelo Lunático), polo que no momento de decidir «tomar en serio» o proxecto, sucedeu de xeito natural.

 

Allo Negro é un nome que non pasa desapercibido. Que hai detrás desa elección?

JAVI: Cando fixemos o cambio de Mulberry Blues ao novo concepto musical fixemos unha tormenta de ideas na procura do nome ideal: que tivese impacto e que definise un pouco as intencións da nosa música: directa, picante, con sabor e por gusto propio de raigame «negra». Hai anos compuxen un blues en inglés chamado “Black Garlic”, propuxen a tradución e gustou.

 

O blues e o soul naceron nun contexto histórico, social e xeográfico moi concreto (os Estados Unidos, ligados á escravitude, á migración e á resistencia), aparentemente afastado da Galicia actual. Que hai nesa música que vos permite traela ao voso tempo, á vosa lingua e á vosa realidade?

ISA: Efectivamente «aparentemente», a nosa nación estivo «escravizada» e «castigada» durante moitos anos, somos os netos daquelas xentiñas que rendían contas ao cacique, escravos dunha humanidade que nunca cambia. Sempre hai donos e escravos, só cambian de nome, o sistema conserva similitudes.

ERNESTO: É a visceralidade que ten o blues: cando che gusta, toleas. Nese momento é sinxelo levar a vivencia propia ao terreo do blues.

JAVI: Vivimos nunha terra marcada pola migración, polo sufrimento, pola morriña... Son sentimentos universais do espírito humano que a música blues soubo definir e representar como ningunha antes.

 

Foto: Carol Gómez 

 

As vosas referencias van de B.B. King e Lee Dorsey ata Monophonics ou Michael Kiwanuka. Que hai no blues e o soul contemporáneo que non está no clásico, e viceversa?

RAMÓN: Probablemente o gran cambio no xénero contemporáneo é a depuración na produción musical e una certa influencia de sons máis sintéticos procedentes do R&B moderno. Doutra banda, o son cru e a intensidade dos clásicos, que reflicten a dureza daqueles tempos, non é doado de atopar hoxe en día.

JAVI: Nas novas referencias de blues e soul da actualidade destaca unha produción máis sofisticada. Non deixa de ser unha actualización de dous estilos atemporais.

 

Nas vosas cancións aparecen temas como o amor non correspondido, as perdas, as relacións que rompen ou referencias á tradición galega. Hai algo nesas emocións ou imaxes que vos resulte máis natural contar en galego que noutra lingua?

ISA: A nosa lingua é froito da nosa historia, do noso carácter. É o motor do noso pensamento, fai que o sentimento non precise tradución.

JAVI: A sonoridade do inglés para o blues e a música en xeral é indiscutible; porén, o galego presenta unha melodía e un ritmo interno que facilita moito que se adapte a todos os estilos musicais polo tanto é lóxico falar do noso na nosa lingua.

 

 

Durante 2025 fostes publicando pezas como «Branco Algodón», «Paso de ti» ou «Troula», antes da chegada do álbum. Que vos permitiu ese proceso de artellar o proxecto aos poucos diante do público? A súa resposta foi moldeando, dalgún xeito, o resultado final?

RAMÓN: A segunda tanda de composicións estaban máis ou menos finalizadas xa hai tempo, pero os tempos da produción fixeron que se estirase o proceso. O directo sempre é un bo termómetro para ver o que funciona en todo caso.

JORGE: Pois, con honestidade, temos que dicir que non, porque os temas foron gravados todos na mesma sesión, pero si queriamos ir dando un pequeno adianto do que sería o álbum completo. Si fomos moldeando o resultado ao tocalos en directo antes de gravalos.

ERNESTO: Non. Tiñamos a idea clara e no directo somos bastante fieis ao gravado en estudio.

 

Foto: Carol Gómez 

 

«Branco Algodón» foi tamén a vosa primeira carta de presentación audiovisual. Como foi traballar con Marcos Montiel, o director, para atopar unha proposta visual que acompañase a música?

ISA: Foi moi duro, pero non por Marcos, senón polo frío que facía en Vedra, á beira do río Ulla. Traballar co equipo de Marcos foi un verdadeiro pracer, todo milimetrado e pensado, de forma que foi todo moi áxil. Creo que soubo plasmar nunha curtametraxe o que queriamos transmitir co tema: a dor, a angustia, o medo e a soidade que senten as persoas maltratadas e sometidas, e o poder de rexurdir e dicir «Basta!»

JAVI: Traballar con Marcos e Kakum foi moi doado e moi recomendable, a pesar de ser un equipo novo, teñen as cousas moi claras. Fíxonos unhas propostas de rodaxe cunha argumentación e guión nos que se reflectían todas as ideas e imaxes que queriamos transmitir coa canción. Gustounos desde o principio. Como curiosidade, dicir que nun primeiro momento a rodaxe íase levar a cabo nas montañas galegas entre a neve, pero non puido ser. Eu recomendaríalle á xente que non viu o videoclip que lle bote unha ollada porque sorprende, sobre todo no final.

 

 

 

 

O voso primeiro álbum Allo Negro chegou en febreiro en 2026. Que supuxo para vós ver reunido nun disco todo ese primeiro universo da banda?

RAMÓN: Pois a alegría de ver tomar forma definitiva un esforzo colectivo, e a satisfacción de saber que a proba da gravación pasaba con nota (iso pensamos!) e que as cancións funcionaban nese formato.

JAVI: Ter o traballo rematado entre as mans é moi satisfactorio. A maioría da xente descoñece o proceso de meses que hai detrás dun conxunto de cancións que non só inclúen aos músicos participantes, senón a moita outra xente, técnicos, familias, etc.

 

Está gravado integramente en directo en Bungalow Studios con Martín Esturao, cunha procura dun son máis cru e natural. Que credes que se gaña gravando así nun momento no que moitos discos se constrúen capa a capa e con múltiples correccións e tomas?

JORGE: A música que nos xera paixón foi, en moitos casos, gravada así, como o soul clásico saído dos Fame Studios en Alabama, no caso de Aretha Franklin ou Wilson Pickett, ou de Stax Records, cos músicos mirándose á cara e tocando. Captura ese intre orgánico.

RAMÓN: Pois precisamente volver ao espírito das gravacións clásicas onde se capta mellor a sensación do directo. É un formato no que a produción non ten marxe de agochar nada e mostra sen filtros o que a xente pode atopar nun concerto.

 

Foto: Carol Gómez 

 

Escoitando o álbum percíbese unha banda moi compacta, pero tamén moito espazo para a espontaneidade. Canto hai de preparación e canto de deixar que as cancións respiren por si soas?

RAMÓN: Temos moi claro que o espazo da improvisación ten que aparecer como manifestación da espontaneidade, da música e das sensacións dos músicos. Intentamos que, dentro dos arranxos e a estrutura definida os temas teñan partes libres para repartir solos.

ERNESTO: A espontaneidade está no directo, sobre unha base que todos temos clara, desenvolvemos solos e a interacción entre todos os músicos que están tocando.

JAVI: En Allo Negro, sen dúbida hai moita máis liberdade que en calquera das bandasnas que toquei. Hai lugar para a improvisación constante pero tamén existe a posibilidade de aportar ideas «alonxadas do estándar» sen que haxa ningún tipo de censura.

 

 

Aínda que Allo Negro está formado por oito músicos, a voz de Isa convértese inevitablemente nun dos elementos máis recoñecibles da banda. Como se consegue ese equilibrio entre unha personalidade vocal tan marcada e o son conxunto do grupo?

ERNESTO: Con moito respecto ao sitio e ás achegas do resto de músicos.

RAMÓN: Intentamos ter un equilibrio entre a forza vocal e o aspecto coral da composición, con eses espazos que deixamos para que toda a banda teña unha parte para solear no medio das cancións, que ademais dan pé a cambios na estrutura e propoñen melodías novas.

 

Foto: Carol Gómez 

 

Con oito músicos dentro, como nace unha canción? Hai alguén que trae as ideas rematadas aos ensaios ou constrúese de forma máis colectiva?

ISA: Hai unha cúpula de sabios musicais, uns druídas dos arranxos e outros que escriben as letras, todo de forma intercambiable.

RAMÓN: Xeralmente hai un núcleo máis reducido que trae as ideas ou esbozos, que son os guitarristas e o baixista, pero logo o proceso é moi coral e incentívase moito que todos traían ideas ou arranxos para ensamblar os temas.

ERNESTO: Depende da peza. O que si está claro é que un tema nunca remata exactamente igual a como foi aportado de forma inicial no ensaio.

 

«Pero se non te deixas de queixar, síntocho, neno, teño que marchar», dicides en «Paso de ti». Nas vosas cancións hai moitas relacións, despedidas ou perdas, pero tamén unha linguaxe moi directa. Que importancia ten para vós que quen escoita poida recoñecerse nesas historias?

ISA: Fundamental, cancións que sirvan de catarse.

JORGE: Aínda que pareza un tópico, as letras falan das cousas que nos acontecen. Hai varios letristas, uns máis intensos, outros menos, cada un coas súas experiencias, emocións, perdas… co cal é normal que a xente poida identificarse.

 

 

Gravado en directo, con referencias que van dos anos 50 aos 60, e cunha estética escénica que tamén bebe desa época. Allo Negro parece unha banda pensada tanto para o escenario como para o estudio. É así como o vivides vós?

RAMÓN: Penso que vemos o estudio máis como unha culminación do traballo do directo que coma un fin, aínda que ten as súas satisfaccións propias, claro está.

JAVI: O directo é moi divertido para a banda e para o público, é a interacción o contacto real da túa música co seu obxectivo: divertir, emocionar... O estudio é divertido só para os músicos. É como unha especie de aquelarre, de queimada que facemos cos técnicos de son, creando e divertíndonos.

 

Foto: Carol Gómez 

 

«Vente comigo a troulear», cantades en «Troula». O blues e o soul teñen algo moi físico: ritmo, corpo, chamada e resposta, ganas de moverse. Como traballades esa conexión e esa troula co público cando subides ao escenario?

ISA: Gústanos moito a interactividade e espontaneidade, por suposto hai cousas traballadas e pensadas, pero sempre poden xurdir interaccións novas co público, non nos gusta actuar sen máis; con demasiada premeditación na actuación, pérdese a maxia do diálogo co público. Cada concerto ten que ser distinto, unha conversa co público.

JAVI: Existe unha certa estructura pensada pero o público é soberano. Cando comeza a actuación a xente vainos indicando por onde quere ir, cos aplausos, cos azos... así é posible que as cancións cambien de orde no repertorio, que algunhas se acurten ou incluso se supriman e tamén que outras se alonguen e den máis pé á interacción real, incluso baixando do escenario e participando de forma activa coa xente.

 

 

Nunha entrevista para Sons de Nós comentades que as festas e verbenas adoitan reservarse para un tipo moi concreto de música, pero que tamén hai espazo para propostas como o folk, o blues ou o soul. Que credes que pode achegar unha banda como Allo Negro a unha verbena popular?

ISA: Cremos que o márketing e as Redes Sociais xogan un papel moi importante en todo isto, un non sabe o que lle gusta ata que non o proba. O bombardeo con outro tipo de sons é difícil de combater, supoño que hai moitos intereses detrás. Unha difusión máis xusta, non só basada en intereses comerciais, axudaría a outros sons, e que a xente os coñeza.

ERNESTO: Afastarse do común... hai moita máis música en Galicia que as orquestras.

JAVI: O que a banda aporta en xeral é diversión e emoción a través de sons moi universais que gustan a todos os tipos de públicos. Sen ir máis lonxe, no último concerto que dimos no Clavicémbalo de Lugo, a xente rematou de pé bailando por todo o local. Se nos dan a oportunidade de facer unha verbena tende por seguro que a poñemos en pé.

 

Foto: Carol Gómez

 

No mesmo podcast dicides que «nos impoñen un pouco o que nos ten que gustar» e que o blues segue sendo un xénero minoritario. Nun momento no que os algoritmos parecen decidir boa parte do que escoitamos, segue habendo espazo para descubrir música fóra dos circuítos máis obvios?

RAMÓN: Segue habendo, si, pero seguramente máis lonxe dos grandes eventos e producións. Hai unha clara tendencia cara á uniformización das propostas máis multitudinarias e unha anemia seica incurable no circuíto das medianas e pequenas salas, que debería de ser o espazo natural para mostrar novas propostas.

JAVI: Coma arte que é, a música ten un pulso creativo que dende o comezo da humanidade demostrou que hai sitio para o novo e que hai marxe para a evolución do que xa existe. Agora enfrentámonos a novos retos coa IA e o streaming, pero polo de pronto non hai emoción comparable a ver a unha persona en directo coa súa gorxa ou unha guitarra transmitindo por exemplo, a súa dor pola perda da persoa amada. Mentres isto sexa así, haberá cabida para descubrir música e emocionarse.

 

 

Contabades nas vosas redes que o nomeamento aos Premios Martín Códax xa fora unha sorpresa para unha banda tan nova. Un ano despois, no 2026, chegaba o premio na categoría de Blues, Funk e Soul. Como vivistes ese recoñecemento?

ISA: Un soño, aínda non o creo.

JORGE: A verdade é que nas semanas previas tiñamos esperanza… pero ao chegar ao Pazo da Cultura de Pontevedra, onde se celebrou a gala, sentímonos moi pequenos ao ver a cantidade de profesionais e artistas que estaban alí e o soño esvaeceuse. Pero cando escoitamos o noso nome foi unha emoción moi intensa que transitamos con moita alegría.

JAVI: Con moita alegría, sobre todo por pensar que os compañeiros e compañeiras de profesión valoraban o traballo que moitos de nós levamos moitos anos facendo a prol da música.

 

Na mesma mensaxe reivindicabades a importancia de contar con espazos que poñan en valor a lingua galega e a presenza das mulleres na música. Como vivides esa responsabilidade desde dentro do proxecto?

ISA: Hai que recoñecer que pouco a pouco vaise gañando terreo, cada vez hai máis grupos que empregan a nosa lingua, e cada vez o papel da muller vai gañando importancia, pero aínda queda moito que facer. Repasemos os carteis da maioría dos festivais, sobre todo dos de máis financiación...

JAVI: Hai que seguir traballando de xeito que a visibilidade para a muller no mundo da música sexa maior. Somos oito e só unha muller na banda, semella cando menos representativo da nosa sociedade e o lonxe que estamos da igualdade neste e outros eidos.

 

Foto: Carol Gómez

 

En «Arde a Queimada» cantades: «outra vez o mundo mira cara a min». Nos últimos anos parece que a música en galego vive un momento de especial visibilidade. Sentides que tamén hai unha nova mirada cara ao que se está facendo desde Galicia?

ISA: Sen dúbida perdeuse o «pudor» a cantar na nosa lingua, cada vez hai maior recoñecemento fóra das nosas fronteiras. Todas as linguas poden cantar.

RAMÓN: Si, hai claramente maior presenza mediática e máis curiosidade dende outros territorios polo que se está a facer aquí, aínda que esa visibilidade non abrangue todos os xéneros activos no país.

JAVI: Galicia sempre foi terra de grandes músicos e músicas. Agora vivimos un dos mellores momentos de poñer en valor o traballo que se fai aquí.

 

Onde poderemos vervos proximamente sobre os palcos? Podedes adiantarnos algunha data que estea xa pechada?

As datas máis próximas xa pechadas para este verán son:  o sábado 18 no Festival de Jazz da Armenteira, o xoves 23 estaremos en Redondela, no Brisa, e o venres 7 de agosto estaremos no Festival Feito a Man de Santiago de Compostela. Á parte, hai máis datas en setembro, outubro e novembro e varias aínda por pechar. A xente pode informarse na nosa web www.allonegro.gal

 

Foto: Carol Gómez 

 

Na actualidade, que artista ou grupo galego nos recomendariades? Algún favorito que deberiamos coñecer?

RAMÓN: A min, persoalmente, chámanme a atención os «compis» de Furanchology, que fan unha proposta instrumental a trío arriscada e desfrutona ao mesmo tempo. Mostran que tamén hai experimentación e vangarda fora da órbita da música urbana.

ERNESTO: Calquera traballo de Marcos Coll ou Adrián Costa.

JORGE: Furanchology.

 

Se abrísemos as vosas contas persoais de Spotify, que escoitariamos? 100% Sinceridade, 0% vergoña.

RAMÓN: Uf! Na miña eclecticismo máximo. Dende James Hunter a Christine and the Queens, pasando por Ferrán Palau ou The New Mastersounds. Ultimamente escoito moito Khruangbin e a cumbia sempre me move os pés.

JORGE: Sendo honestos: comezo o día case sempre con Amy Winehouse ou Dinah Washington. Hoxe levo «The Miseducation of Lauryn Hill», o recompilatorio de singles de Daptone Records e un descubrimento moi agradable que son os California Honeydrops.

ERNESTO: Eu non teño Spotify nin parecido. Escoito vinilos e ás veces música en Youtube. Jazz e blues e música dos anos 70.

JAVI: Levo unha tempada escoitando Thee Sacred Soul compulsivamente aínda que tamén recentes descubrimentos como The California Honeydrops ou Eric Krasno. Mirando agora mesmo nas últimas reproducións deste último mes aparecen como principais: Bob Dylan, Jalen Ngonda, Don West, Labi Siffre, Khruangbin, The Tibbs, Kelly Finningan ou JJ Cale.